Με την ολοκλήρωση του έργου ανάπλασης του ιστορικού κέντρου της Άρτας μπορούν πλέον να εξαχθούν βέβαια συμπεράσματα που αφορούν την λειτουργικότητα ,την τεχνική, την αρχιτεκτονική και την μηχανική του αρτιότητα. Όλο το προηγούμενο διάστημα των τριών τελευταίων ετών είδαμε πολλές και διάφορες ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις σχετικές με το έργο, σε κάθε είδους μέσο ενημέρωσης και επικοινωνίας.
Σε αυτό το άρθρο θα επιχειρηθεί να αναλυθεί η συμβολή (ή μήπως όχι) του open mall στην ενίσχυση της εταιρικής ταυτότητας και εικόνας της ιστορικής και βυζαντινής πόλης της Άρτας η οποία αποτελεί το σημαντικότερο ίσως στοιχείο που αναβαθμίζει ή υποβαθμίζει την εξωστρέφεια μια πόλης.
Με ένα απλοϊκό παράδειγμα, τι εικόνα ή εντύπωση θα σχημάτιζαν οι επισκέπτες ενός νησιού του Αιγαίου αν η εκεί Δημοτική Αρχή άλλαζε το παραδοσιακό λιθόστρωτο καλντερίμι και τοποθετούσε μάρμαρο Πεντέλης; Ή αν άλλαζαν το μπλε χρώμα των παραθύρων και το λευκό των κτιρίων;
Προσαρμόζοντας τα παραπάνω παραδείγματα στο τοπικό έργο ας κρατήσουμε στο μυαλό μας την πρότερη εικόνα του κεντρικού πεζόδρομου της πόλης εν συγκρίσει με την σημερινή. Παρόλο που η κατασκευή του έγινε πριν 25-30 χρόνια επί αειμνήστου Κ. Βάγια ενσωμάτωνε χωρίς αμφιβολία, τα ιδιαίτερα στοιχεία της ιστορικής Αμβρακίας αλλά και της Βυζαντινής πόλης.
Για να μην κουράσουμε λοιπόν, στις επιστήμες της Διοίκησης Επιχειρήσεων και του Μάρκετινγκ κυριαρχούν δύο βασικές έννοιες: η εταιρική ταυτότητα και η εταιρική εικόνα.
Όταν λέμε εταιρική ταυτότητα εννοούμε τον τρόπο με τον οποίο ένας Οργανισμός παρουσιάζει τον εαυτό του στο κοινό. Με λίγα λόγια όλα τα οπτικά και μοναδικά στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν και τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους ανταγωνιστές του (λογότυπο, χρώματα, ιδιαίτερα τοπία, ιστορικά σημεία κτλ).
Η εταιρική εικόνα περιλαμβάνει την συνολική εντύπωση και την φήμη που έχει σχηματίσει το κοινό (πελάτες, πολίτες, επισκέπτες …) για τον ίδιο τον Οργανισμό.
Με λίγα λόγια η ταυτότητα είναι το αποτέλεσμα ενός στρατηγικού σχεδιασμού και η εικόνα είναι το τελικό «αποτέλεσμα» στο μυαλό του εσωτερικού και εξωτερικού του οργανισμού κοινού που απευθύνεται.
Στο σημείο αυτό γεννάται ένα λογικό ερώτημα: οι δύο Δημοτικές Αρχές η πρώην του κ. Τσιρογιάννη που σχεδίασε και ξεκίνησε το έργο ανάπλασης και η νυν του κ. Σιαφάκα που το ολοκλήρωσε και το παρέλαβε έλαβαν υπόψη τις παραπάνω αναφερόμενες βασικές έννοιες; Δηλαδή στον αρχικό σχεδιασμό επέμεναν στην ενίσχυση των στοιχείων της προυπάρχουσας εταιρικής ταυτότητας και εικόνας; Ή μήπως αντιμετώπισαν το Κέντρο μιας ιστορικής πόλης ως παζλ τοποθέτησης αταίριαστων και κακόγουστων μεταξύ τους κομματιών;
Ελήφθησαν υπόψη τα επιμέρους στοιχεία του City Branding ή του Place Branding για να αναδειχθεί και να μετατραπεί η τοπική ιστορία μας σε οπτικά στοιχεία, μηνύματα και εμπειρίες για τον επισκέπτη, με στόχο την αύξηση της επισκεψιμότητας μέσω της ανάδειξης της ιστορικής και πολιτισμικής κληρονομιάς του τόπου μας;
Δεν πρέπει ο Δήμαρχος, ο υπεύθυνος τουριστικής ανάπτυξης ή τέλος πάντων κάποιος αρμόδιος να ενημερώσει για ποιόν λόγο αλλάχθηκε η χρωματική παλέτα που κυριαρχούσε στο παλαιό πεζόδρομο, με το κεραμιδί χρώμα της βυζαντινής περιόδου και το άσπρο της αρχαίας Αμβρακίας;
Γιατί αλλάχθηκε ο αστικός εξοπλισμός ,παγκάκια, φωτιστικά, ζαρντινιέρες κτλ, χωρίς να ληφθεί υπόψη η ζημιά στην προϋπάρχουσα ταυτότητα και την εικόνα της πόλης μας;
Εκ του αποτελέσματος και από τις επίσημες αντιδράσεις που γιγαντώθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η φράση « λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα» του αρχαίου μας Ξενοφώντα γίνεται επίκαιρη στην τελική εικόνα που μας παρουσιάστηκε.
Τους ικανοποιεί το αποτέλεσμα;
Τα λεφτά θα τα απορροφούσαν ούτως ή άλλως! Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να τα αξιοποιήσουν με γνώση και σύνεση.
Η πρώην και η νυν Δημοτικές Αρχές εφορμούμενες από άγνοια της τοπικής ιστορίας(;) από έλλειψη πραγματικού οράματος(;) από ιδιοτελή κίνητρα(;) από έλλειψη γνώσης στην αστική ανάπλαση(;) μετέτρεψαν το κέντρο της πόλης σε γκρίζα ανισόπεδη ζώνη στήνοντας χορό σε μια τραγωδία.
Υπενθυμίζεται ότι ο χορός όμως στις αρχαίες τραγωδίες λειτουργούσε ως αναπόσπαστο συλλογικό όργανο που σχολίαζε την δράση των πρωταγωνιστών και ενσάρκωνε την φωνή της κοινωνίας ή της ηθικής τάξης. Δυστυχώς γι’ αυτούς…
Η Άρτα υπήρξε γι’ αυτούς που δεν γνωρίζουν –αλλά όφειλαν να γνωρίζουν- η πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Επηρέαζε τα εσωτερικά του Βυζαντίου για περισσότερο από 200 χρόνια. Δεν υπήρξε απλά μια Βυζαντινή πόλη, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να μειώσουν την ιστορικότητά της. Είχε μια αλληλεπίδραση με την ίδια την Κωνσταντινούπολη για το διάστημα αυτό.
Αντί για το γλυπτό του κ. Παπαγιάννη που τοποθετήθηκε στην πλατεία Μονοπωλίου και ξεσήκωσε –δικαίως- πλήθος αντιδράσεων στην τοπική κοινωνία, μήπως έπρεπε να τοποθετηθεί π.χ το οικόσημο των ηγετών του Δεσποτάτου; Για να μαθαίνουμε πρώτοι εμείς την ιστορία του Τόπου μας και μετά οι επισκέπτες μας.
Αντί για το σιντριβάνι της κεντρικής πλατείας με τα τρία πουλάκια… μήπως έπρεπε να κατασκευαστεί η αντίστοιχη «Φιάλη της Αγιά Σοφιάς» που βρισκόταν στην αυλή της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη (καταστράφηκε ολοσχερώς).
Ήταν ένα σιντριβάνι της εποχής του 6ου μ.χ αιώνα όπου διέθετε κρουνούς από όπου έρεε το νερό με τις αντίστοιχες διακοσμήσεις.
Εκεί ήταν ανηρτημένη και η διασημότερη καρκινική (διαβάζεται και ανάποδα) επιγραφή της ελληνικής γλώσσας «ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ»;
Παρεμπιπτόντως η επιγραφή αυτή συναντάται από Μοναστήρια και Ναούς εντός Ελλάδος μέχρι σε Πανεπιστήμια και Ναούς από την Γαλλία, την Μ. Βρετανία ως τα νησιά Μπαρμπάντος της Καραϊβικής και θα μπορούσε άνετα να χωρέσει και στο κέντρο της πόλης μας.
Αντί για τα «παρατράγουδα» που διοργανώνονται κάθε χρόνο σε διάφορα σημεία της πόλης, καλό θα ήταν να είχε διοργανωθεί και ένα φεστιβάλ βυζαντινής μουσικής. Ναι, υπάρχει και αυτό το είδος μουσικής και μάλιστα έχει δυναμικό κοινό.
Έτσι ενδυναμώνεται η εταιρική ταυτότητα και εικόνα της «Βυζαντινής Πόλης».
Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν με την ευκαιρία της ανάπλασης αλλά δυστυχώς δεν έγιναν.
Οι συμπολίτες μας δικαίως διαμαρτύρονται καθώς αλλοιώθηκε η ταυτότητά και η εικόνα της πόλης μας. Δεν είναι ούτε …άσχετοι ούτε μνησίκακοι όπως βολεύει κάποιους να τους χαρακτηρίζουν.
Τελικά η Πόλις εάλω φίλοι μου, από τους λίγους μαθητευόμενους μάγους, οι οποίοι δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν ένα σκυλί από ένα άλογο και όπως λέει και φίλος ο Καθηγητής την δυσκολία τους αυτή την έκαναν άγαλμα!
ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΜΠΑΣ
Ψηφιακές λύσεις, εφαρμογές και έξυπνα εργαλεία από το Konnecta.gr
Δείτε το Konnecta.gr →